Współczesna, inkluzywna komunikacja to nie tylko kwestia poprawności politycznej – to wyraz szacunku i świadomego podejścia do różnorodności.

Oto kilka zasad, które warto stosować na co dzień w kontakcie z osobami z niepełnosprawnościami.

Mówimy „osoba z niepełnosprawnością”, a nie „niepełnosprawny” – najpierw człowiek, potem cecha.

Unikamy określeń nacechowanych negatywnie: „cierpi na”, „upośledzony”, „kaleka” czy „inwalida” – to określenia przestarzałe i stygmatyzujące.

Stosujemy język neutralny i empatyczny – bez dramatyzowania i etykietowania.

Zwracamy się bezpośrednio do osoby z niepełnosprawnością, niezależnie od jej sposobu komunikacji czy formy niepełnosprawności, a nie do jej opiekuna (jeśli nie ma takiej potrzeby).

Takie detale tworzą kulturę szacunku i realnej dostępności. To krok w stronę środowiska, w którym każdy czuje się zauważony i godnie traktowany.